Etymologically

Etymology and origin of the Portuguese word desprazer

Confidence
Established
Formation
Derivation
First attested
1200s Cantigas de Santa Maria More words from the 13th century
Ultimate origin
Latin placeō
Etymology tree
inherited borrowed derived
Latin placeō
Catalan plaure
Italian piacere
Old French plaisir
French plaisir
English please
English pleasure
Portuguese prazer
Portuguese desprazer
Romanian plăcea
Spanish placer
From the same root
Latin complaceō ← placeō
Latin displiceō ← placeō
Latin placibilis ← placeō
Latin plācidus ← placeō
Latin placitus ← placeō
Latin plācō ← placeō
Italian spiacere ← piacere
English pleasurable ← plaisir
Romanian plăcere ← plăcea

Pronunciation

  • Brazil: /des.pɾaˈze(ʁ)/, [des.pɾaˈze(h)], /d͡ʒis.pɾaˈze(ʁ)/[1]
  • São-Paulo: /des.pɾaˈze(ɾ)/, /d͡ʒis.pɾaˈze(ɾ)/[1]
  • Rio-de-Janeiro: /deʃ.pɾaˈze(ʁ)/, [deʃ.pɾaˈze(χ)], /d͡ʒiʃ.pɾaˈze(ʁ)/[1]
  • Caipira: /des.pɾaˈze(ɻ)/, /d͡ʒis.pɾaˈze(ɻ)/[1]

Forms

desprazer m (plural desprazeres)[1]

Etymology

It is formed from Portuguese des- + prazer, as a verb “to displease” and as a noun “displeasure”.[2][1][3][4] The verb prazer goes back to Latin placeō (“to please”).[5] The DDGM's glossary of the Cancioneiro da Ajuda puts the Latin form Vulgar Latin *displaceō beside it, and DELPo compares French déplaisir.[6][7]

Earliest recorded meaning

The Cantigas de Santa Maria have O que a Santa Maria mais despraz, / é de quen ao seu Fillo pesar faz “what most displeases Holy Mary is one who grieves her Son”, and the noun in fillou en desprazer “took offence”.[6] The Crónica Troiana has desto non desprazia aos troyãos “this did not displease the Trojans”.[6]

Semantic evolution

Houaiss dates the verb to the 13th century and the noun, in the form desplazer, to the 14th.[2] Cardoso (1569) has the noun beside desprazimento, and Barbosa (1611) gives both the verb and the noun.[8][9] Bluteau records dar desprazer “to cause displeasure” and quotes João de Barros's Décadas: Nem aos da terra fizessem algũ desprazer “nor should they do any harm to the people of the land”.[10] Vieira records fazer desprazer a alguém beside dar desprazer.[11] The verb is conjugated like aprazer and is used mostly in the third person; the DLP lists only the noun.[4][1][3]

Timeline

  • 13th century – first records of the verb.[2]
  • 14th century – the noun, as desplazer.[2]
  • c. 1450 – 32 occurrences in the Livro das três virtudes (witness after 1450).[12]
  • 1569 – Cardoso lists the noun Desprazer with desprazimento.[8]
  • 1611 – Barbosa lists the verb and the noun.[9]
  • 1712–1728 – Bluteau records dar desprazer.[10]
  • 1813 – Morais records the verb.[13]

Meanings

Noun

  1. displeasure, absence of pleasure; desgosto, dissatisfaction.[2][4][14][1]

Verb

  1. (third person) To displease; to be disagreeable (to someone).[2][4][15][1]
  • prazer
  • aprazer
  • desaprazer
  • desprazimento
  • French déplaisir

References

  1. ^ a b c d e f g h i Wiktionary, the free dictionary, https://en.wiktionary.org
  2. ^ a b c d e f Houaiss, Antônio; Villar, Mauro de Salles (2001), Dicionário Houaiss da língua portuguesa, Rio de Janeiro: Objetiva, p. s.v. desprazer
  3. ^ a b Academia das Ciências de Lisboa, Dicionário da Língua Portuguesa, revised online edition (2023–) of the Dicionário da Língua Portuguesa Contemporânea (2001), https://dicionario.acad-ciencias.pt, p. s.v. desprazer
  4. ^ a b c d Ferreira, Aurélio Buarque de Holanda, Novo dicionário Aurélio da língua portuguesa, digital edition, p. s.v. desprazer
  5. ^ Houaiss, Antônio; Villar, Mauro de Salles (2001), Dicionário Houaiss da língua portuguesa, Rio de Janeiro: Objetiva, p. s.v. prazer
  6. ^ a b c Instituto da Lingua Galega, Dicionario de dicionarios do galego medieval (DDGM), ed. Ernesto González Seoane, Santiago de Compostela: Universidade de Santiago de Compostela, https://ilg.usc.gal/ddgm, p. s.v. desprazer
  7. ^ NEHiLP – Núcleo de Apoio à Pesquisa em Etimologia e História da Língua Portuguesa, Universidade de São Paulo, DELPo: Dicionário Etimológico da Língua Portuguesa (online database), p. s.v. desprazer
  8. ^ a b Cardoso, Jerónimo (1569–1570), Dictionarium ex lusitanico in latinum sermonem, Lisboa: João Álvares (CLP transcription, Universidade de Aveiro), p. s.v. desprazer
  9. ^ a b Barbosa, Agostinho (1611), Dictionarium lusitanicolatinum, Braga: Fructuoso Lourenço de Basto (CLP transcription, Universidade de Aveiro), p. s.v. desprazer
  10. ^ a b Bluteau, Raphael (1712–1728), Vocabulario portuguez e latino, 8 vols. + 2 supplement vols., Coimbra / Lisboa (CLP transcription, Universidade de Aveiro), p. s.v. desprazer
  11. ^ Vieira, Frei Domingos (1871–1874), Grande Diccionario Portuguez ou Thesouro da lingua portugueza, 5 vols., Porto: Ernesto Chardron e Bartholomeu H. de Moraes, p. 2, 938
  12. ^ Centro de Linguística da Universidade de Lisboa, CTA – Corpus de Textos Antigos, https://teitok.clul.ul.pt/cta, p. s.v. desprazer
  13. ^ Silva, António de Morais (1813), Diccionario da lingua portugueza, 2nd ed., 2 vols., Lisboa: Typographia Lacerdina, p. 1, 599
  14. ^ Dicionário Priberam da Língua Portuguesa, Lisboa: Priberam Informática, https://dicionario.priberam.org, p. s.v. desprazer
  15. ^ Michaelis: Moderno Dicionário da Língua Portuguesa, São Paulo: Melhoramentos (online as Michaelis Dicionário Brasileiro da Língua Portuguesa, https://michaelis.uol.com.br), p. s.v. desprazer
Cite this entry

“Desprazer.” Etymologically, 15 Nov. 2026, etymologically.com/pt/desprazer. Accessed 16 Nov. 2026.

Last edited on . ·