Etymologically

Etymology and origin of the Latin word missivus

Confidence
Established
Formation
Derivation
First attested
1364 an Oxford formulary More words from the 14th century
Ultimate origin
Latin mittō
Etymology tree
inherited borrowed derived
Latin mittō
French mettre
Italian mettere
Spanish meter
Latin missīvus
English missive
From the same root
English manumission ← mittō
Italian messa ← mittō
Latin admittō ← mittō
Latin āmittō ← mittō
Latin circummittō ← mittō
Latin committō ← mittō
Latin dēmittō ← mittō
Latin dīmittō ← mittō
Latin ēmittō ← mittō
Latin immittō ← mittō
Latin intermittō ← mittō
Latin intrōmittō ← mittō
Latin manūmittō ← mittō
Latin missa ← mittō
Latin missilis ← mittō
Latin missiō ← mittō
Latin missus ← mittō
Latin omittō ← mittō
Latin permittō ← mittō
Latin praemittō ← mittō
Latin praetermitto ← mittō
Latin prōmittō ← mittō
Latin remittō ← mittō
Latin submittō ← mittō
Latin trānsmittō ← mittō
Spanish cometer ← mittō
French mise ← mettre
Italian rimettere ← mettere
Italian smettere ← mettere

Forms

missīvus (feminine missīva, neuter missīvum); first/second-declension adjective[1][2]

Etymology

It is a medieval formation from Latin mittō (“to send”),[1][3] made on its past participle ⟨missus⟩,[4][3] with the suffix -īvus.[3]

Earliest recorded meaning

The earliest dated record is in an Oxford formulary of 1364, de litteris missivis “on letters missive”.[5][1]

Semantic evolution

Its main use was in litterae missivae, official letters sent to a particular addressee, common in the 15th and 16th centuries in England, Poland and Hungary.[5][2][6] A Hungarian charter of 1369 also has a sigillum missivum, a seal used for such letters.[6] A glossary uses it in the sense “that can be thrown”, of spicula missiva “darts”.[4]

English took the adjective in lettres missives in the mid-15th century and made the noun missive by about 1500;[3] Italian missiva is from the same medieval Latin word.[7]

Timeline

  • 1364 – An Oxford formulary has litterae missivae.[5][1]
  • 1369 – A Hungarian charter grants a secret and missive seal.[6]
  • 1412 – A Polish document reproduces a litera missiva of the commander of Toruń.[2]
  • mid-15th century – English borrows it as an adjective, in lettres missives.[3]
  • 1472 – English royal letters missive are sealed with the king's sign manual and signet.[5]

Meanings

Adjective

  1. Sent, missive: litterae missivae, letters missive, an official letter sent to a named addressee.[5][2][6]
  2. Meant for sending: sigillum missivum, the seal used on such letters.[6]
  3. That can be thrown.[4]

References

  1. ^ a b c d Köbler, Gerhard (2010), Lateinisches Abkunfts- und Wirkungswörterbuch für Altertum und Mittelalter, online ed., koeblergerhard.de
  2. ^ a b c d Lexicon mediae et infimae Latinitatis Polonorum (1953–), Kraków: Instytut Języka Polskiego PAN; electronic ed. elexicon.scriptores.pl
  3. ^ a b c d e Harper, Douglas. Online Etymology Dictionary, https://www.etymonline.com
  4. ^ a b c Novum Glossarium Mediae Latinitatis ab anno DCCC usque ad annum MCC (1957–), Copenhagen / Geneva / Paris: Union Académique Internationale; IRHT
  5. ^ a b c d e Latham, R. E., D. R. Howlett, R. K. Ashdowne, et al. (1975–2013), Dictionary of Medieval Latin from British Sources, London: British Academy / Oxford University Press
  6. ^ a b c d e Bartal, Antal, et al. (1987–), Lexicon Latinitatis Medii Aevi Hungariae, Budapest: Akadémiai Kiadó; online ed. ELTE
  7. ^ Conte, Gian Biagio; Pianezzola, Emilio; Ranucci, Giuliano (2010), il Latino: Vocabolario della lingua latina, 3rd ed., Florence: Le Monnier
Cite this entry

“Missivus.” Etymologically, 7 Nov. 2026, etymologically.com/la/missivus. Accessed 8 Nov. 2026.

Last edited on . ·